Kerstmis 1949, Toen woonkamer nu mijn kantoorruimte.

Hobbelpaard heb ik nog is eveneens beschilderd als het motief van de Wieg, Commode, Luierbak. Naaikistje, is naar mijn dochter is gegaan.

Wij woonde boven omdat op de begane grond de boekbinderij van mijn moeder was en ook de keuken.

Heerlijk nog veel dingen in beeld die ik nog heb en even zoveel dingen die na het overlijden van mijn moeder in een keer weg waren.

Ja dat heb ik er van , 1 keer te weinig naar haar geluisterd. Heeft me veel ellende bezorgd en ben er met zulke dag nog steeds verdrietig om.

 

Mijn was de spil van het huishouden kan me niet herinneren dat ik ooit met mijn vader wat speciaals gedaan heb. Zijn leus was ” Als ik het goed heb , heb jij het ook” Niet echt ooit wat van gemerkt. Mijn moeder was een bijzondere vrouw en dat kunnen nu gelukkig nog veel mensen beamen. Het blijft genieten wat ze voor mij, haar kleinkinderen en vrienden heeft betekend. Met regelmaat kijk ik met plezier achterom en ben trots een dochter van “D’n Boog” , Tiny Bogaars te zijn. Ze was een “Echte Bogaars” en soms zie ik die blik terug bij haar nazaten. Het gemis van haar zoon en kleinzoon Remco hebben haar veel verdriet gedaan. Dat ik ooit een broertje had is me helaas nooit verteld. Nu later snap ik des te beter waarom haar oudste kleinkind Remco haar prinsje was.

Kerst 1979 :

Op 23 december laat werd de kerstboom gebracht en deze kwam tot aan het plafond. Dat moest voor kleine ging ze niet. Haar bomen leverancier wist dat en ze was altijd de laatste op de rit. Na sinterklaas ging ze altijd even bij hem langs om te kijken of de boom ook echt goed was. De kerstboom versierselen van toen en gemixt met die van mij ooit heb ik nog steeds. Ook hadden we kerstverlichting waar een vloeistof in zat . Als de lampjes lang genoeg aan waren dan ging de vloeistof borrelen. Ook tijdens een verbouwing kwam de boom gewoon lekker in huis. Denk hier met vreugde aan terug.